Zapisz swoję ulubione piosenki Edyty Bartosiewicz

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




W twoich rękach cały świat
i jest jak chcesz
Czemu więc przed swoim "być"
ukrywasz się

Możesz iść i możesz stać
Możesz dawać, możesz brać
Możesz słuchać, możesz brzmieć
Możesz nie chcieć, możesz chcieć

Wszystko kiedyś skończy się
Pewności brak
Co się stanie, jedno wiedz!
Twój nadszedł czas

Możesz iść i możesz stać
Możesz dawać, możesz brać
Możesz słuchać, możesz brzmieć
Możesz nie chcieć, możesz chcieć

Możesz strzelać, możesz kraść
Lub też ofiarą sam się stać
Możesz gardzić, możesz kpić
Lub kochać i kochanym być


I spent a lot of my time

Looking at clouds from all sides
I saw them roll in the big sky
So much crying in the rain
I keep all the lights on
To ease my soul but all in vein

So I'm running
Trying to get
Out of the rain
I'm running
Still I'm running
But clouds in the dark
Block my way

The colour of my room
Is sort of blue
And now I'm clear
It's good for this tension
When I get my fear of dyin'
I'm breaking down
In so many places
The longer it plays with me
The calmer I get
Then I start start running again

So I'm running
Trying to get
Out of the rain
I'm running
Still I'm running
But clouds in the dark
Block my way


Siedzimy u ciebie już chyba od zawsze
Który to papieros, która godzina?
Która to herbata na stół przypłynęła?
Ty chyba wciąż mój chłopak
Ja twoja dziewczyna
Siedzimy obok siebie
Lecz to wciąż za daleko
Czekam na ciebie
Czekam cierpliwie
Błękitny smok spoczywa na twym ramieniu
On jedyny wie o moim pragnieniu...

Dlaczego nie mówisz nic?
Patrzysz się na mnie tak niepoczytalnie
Dlaczego nie mówisz nic?
Dlaczego nie może być całkiem normalnie?
Tego nie wie nikt

Chodźmy gdzieś potańczyć
Choć wiem, że nie lubisz
Muszę się stąd wyrwać
Trochę poszaleć
Nie umiem dłużej tak siedzieć w milczeniu
Ty chyba w ogóle zapomniałeś o moim istnieniu
Ta noc jest tak piękna, choć zwyczajna
Błękitny smok wie - ta noc jest tylko dla nas!

Dlaczego nie mówisz nic?
Patrzysz się na mnie tak niepoczytalnie
Dlaczego nie mówisz nic?
Dlaczego nie może być całkiem normalnie?
Tego nie wie nikt