Tuż przed południem spotkałam go w parku
Zgarbiony z zimna drżał
Resztkami chleba karmił łabędzie
I zdawał się mówić mi tak
Oh dziecko gdybyś przeżyła tyle co ja

Patrzyłam na niego jak rozciera swe ręce
I szybciej tętniła mi skroń
I przyszło mi na myśl że przecież nic nie wiem
O ludziach takich jak on
Oh dziecko gdybyś przeżyła tyle co ja

Wczoraj widziałam jak tłum gapiów gęstniał
Pomóc nie mógł już nikt
Spokojne miał rysy gdy przy nim uklękłam
Płakałam tak bliski mi był
Oh dziecko gdybyś przeżyła tyle co ja

Teraz płynie niezwykłym zaprzęgiem
Do nieba wiezie go
Sześć par łabędzi
Ostatni mu oddaje hołd 


Jeśli ty nazywasz to dobrem

To dobrem jest?

To ja najgorszym jestem dnem

Jeśli ty nazywasz to prawem

To prawem jest?

To jakim prawem wciąż niszczysz mnie?



Buntowniczka przeciw wszystkim

I wszystkiemu co wokół niej

Dzieje się

Jak ona śmie, jak ona śmie?!

I wbrew ogólnej filozofii

By czasem nie wychylać się

To jej się chce

Jej się chce



Ja się na to nie zgadzam

Nie zgadzam się!

O zdanie nikt nie pytał mnie!

Myślisz, jesteś mądrzejszy

I lepiej wiesz

Kiedy szanować zaczniesz wreszcie mnie?!



Buntowniczka przeciw wszystkim

I wszystkiemu co wokół niej

Dzieje się

Jak ona śmie, jak ona śmie?!

I wbrew ogólnej filozofii

By czasem nie wychylać się

To jej się chce

Jej się chce



Kontrowersyjne dziewczę

Może zbyt młode jeszcze, wciąż

Kontrowersyjna dziewczynka

Nie boi się złego wilka, nie!

Odwieczna buntowniczka

Swych praw orędowniczka, tak!



I wbrew ogólnej filozofii

By czasem nie wychylać się

To jej się chce

Jej się chce